India blijft voor me als een vrouw (of als een goede levenspartner om even queer-correct te zijn…) Ze streelt je, houdt van je, daagt je uit en zit vol verrassingen die het leven boeiend maken… En elke relatie heeft zijn keerzijdes waar je al dan niet moet mee leren leven…Het plan is alvast van mijn masterdiploma nu in België te halen, welke studie het precies wordt staat nog niet vast!
Ik ga nu alles in het werk stellen om terug naar huis te keren. Ik ga het er ook van nemen de komende dagen en me super amuseren met de ondertussen vele fijne mensen die ik hier ontmoet heb. Ik ga ze missen. Ze smeken me allemaal om te blijven en niet te vertrekken maar ik hoop dat ze in hun hart voelen dat het goed voor me is van nu terug naar huis te keren.
Wat mijn gezondheid betreft heeft ze in mijn huidige situatie genadeloos toegeslagen… Na mijn vorige blog-entry ben ik nog 2-3 keer ziek gevallen. Zoals velen onder jullie wel weten leid ik dus aan een chronisch gezondheidprobleem, ook wel PDS (Prikkelbaar Darm Syndroom) genoemd door de medische wereld die maar geen oorzaak noch een remedie kan vinden voor het probleem. Je kan je wellicht voorstellen dat net dit gezondheidsprobleem in India, waar hygiëne sterk ondermaats is, niet echt bevorderend is voor het lichaam (en dus voor de geest)…
4 dagen himalayas hebben mij doen beseffen dat ik nog steeds van India hou, dat er hier fantastische mensen rondlopen en dat er heel wat perspectieven zijn voor de toekomst. Het hielp me de heimwee te kanaliseren en mijn negatieve emoties te relativeren. Maar ik ben ook ziek gevallen van die himalayas en dat heeft mij doen beseffen dat ik me hier op dit moment van mijn leven niet ten volle kan ontplooien als ik niet onder de mensen en met de mensen kan leven. In België kan ik ondanks mijn gezondheidsproblemen in kraakpanden en op actiekampen eten, van de grond eten of gaan picknicken. Het is niet altijd gemakkelijk maar het is leefbaar. Hier moet ik in dure restaurants eten en dan nog ziek vallen en tot de conclusie komen dat ik enkel nog thuis kan koken (3Xper dag hier) in een land waar samen eten en straatcultuur zo’n belangrijk onderdeel uitmaakt van het leven. Thuis koken valt wat mij betreft bijzonder moeilijk te combineren met het hectische studentenleven, vrijwilligerswerk en uiteraard de revolutionaire strijd voor een betere wereld. En dit dan nog in India waar mensen dag op dag leven en in de hectische metropool New Delhi bij 37 graden celcius 
…
Kortom, het was allemaal wat te veel van het goeie! Ik had gehoopt dat het allemaal wel zou meevallen met mijn gezondheid en het tegendeel is waar. Al weken zij een stemmetje in me dat ik terug naar huis moest keren… En bovendien ben ik geen man van de twijfels, daar word ik zot van! Ik keer graag met opgeheven hoofd terug. Ik kies voor meer vrijheid en meer levenskwaliteit en ik vind dat dit iets is wat gevierd moet worden. Ik laat uiteraard een prachtig juweeltje achter, een juweeltje dat ik misschien meer dan ooit zal koesteren in mijn hart… op een ietwat realistischere manier, met een ietwat meer nuchtere kijk op de toekomst…
Terugkeren naar Zuid-Azië doe ik zeker. En als het al voor binnen een paar jaar is en opnieuw voor lange tijd dan waarschijnlijk wat beter voorbereid, met minder hooi op de shiva drietand en met meer ruimte en tijd om alles rustig gedaan te krijgen. Ik ben er overigens van overtuigd dat India mijn gezondheid ook vooruit kan helpen, maar dan moet ik mijn lichaam ook meer tijd en rust kunnen gunnen in een optimale omgeving en onder een minder veeleisende levenswijze.
Ik wil ook graag al de mensjes zo hard bedanken die in de afgelopen weken geluisterd hebben naar mijn verzuchtingen, wanhopige smsjes en vele traantjes. De lange telefoontjes en mailtjes, korte elektronische kattebelletjes… Ik heb ze allemaal met veel aandacht keer op keer gelezen en ze hielpen me vooruit in mijn uiteindelijke beslissing. Ik kan nu alleen maar hopen dat jullie me steunen in mijn keuze en dat ik met open armen zal worden ontvangen…
Tot binnenkort!
Pieter
