Dag wereld,
Ik kan het voorlopig niet opbrengen van mijn tekst in het Engels te schrijven, het zou meer nuances en extra censuur betekenen. Mijn Nederlandstalige lezers zijn een ander doelpubliek dan mijn vrienden of kennissen in India en de rest van de wereld.
De afgelopen vier weken voelen als 4 maanden, zo intens waren ze… Het weerzien van vrienden, tientallen mensen leren kennen, jnu-campus verkennen, 101 administratieve zaken in orde brengen (leve de Indiase bureaucratie 
! ) en een flat zoeken… Aan dit rijtje voeg ik een queeravond, een cinema-uitje, een ‘bang’-etje, gezellige etentjes, een studenten staking, een anti-USA betoging en een speech van Arundhati Roy toe.
Jawaharlal Nehru University is een gegeven, een universiteit op zich, zoals JNU is er geen ander… Ik wist waarom ik naar JNU kwam en JNU heeft me hierin niet teleurgesteld. Deze groene oase met een bijzonder rijke fauna en flora is de thuisbasis van menig intellectueel en activist… Zo’n tiental studenten-afdelingen van (vooral communistische) politieke partijen vechten hier dagelijks voor een plek op de politieke agenda… Dit gaat van implementatie van positieve discriminatie, over anti-imperialisme tot de kwestie in Kashmir. Elke dag hangen de aanplak borden vol met nieuwigheden, aankondingen van seminaries, voordrachten en betogingen… De muren hangen vol met metersgrote affiches die morele, politieke of filosofische boodschappen op de studenten afvuren… JNU is een bonte mix van academisch leren, militant activisme en partij politiek… Dat laatste steekt me wat tegen en ik mis dan ook wat de aanwezigheid van sociale bewegingen en niet partij-gebonden organisaties. Ze zijn er wel, maar wegens slecht georganiseerd en (hoogstwaarschijnlijk een tekort aan fondsen) zijn ze slecht vertegenwoordigd. Zo is er bv. een groep die zich verzet tegen alle vormen van seksisme en ’sexual harassment’ (niet overbodig in India). Wanneer ik hier 4 weken geleden aankwam stond de campus in rep en roer en waren studenten een hongerstaking gestart voor de correcte implementatie van reservaties voor bepaalde kasten binnen de maatschappij. 12 dagen hebben ze de hongerstaking moeten uitzitten opdat de univ hun eisen inwilligde. JNU herbergt vervolgens een sportstadium, een zwembad, tientallen hostels en honderden huizen en hostels voor professoren en studenten, winkeltjes, een tiental studenten- en privérestauranten, een bank en alles wat je je nog kan indenken. Het is dan ook supergroot (ik schat in totaal 5 op 5 kilometer of zo…). De lessen zijn doorgaans boeiend, de cursus-benadering is toch wel wat vreemd en mijn mede studenten zijn fantastisch. Het zijn één voor één krakken van intellectuelen en getalenteerde mensen, ze zijn dan ook niet voor niets binnengeraakt op één van de beste universiteiten van het land. Ze komen van over gans India, waaronder heel wat studenten uit de noord-oostelijke staten (Assam, Meghalaya, Sikkim, Nagaland, enz…) en verder heb ik klasgenoten uit Nepal, Mauritius, Verenigde Staten, Chechië en gaststudent-klasgenoten uit geheel West-Europa. Op de campus lopen er buiten Indiërs vooral nog mensen rond uit Iran, Pakistan, Afghanistan, China, Afrika, enz…
Tot zover het goede nieuws… Dan nu het slechte nieuws … De eerste weken zijn ook bijzonder moeilijk geweest voor me… De combinatie van slecht nieuws uit een Belgische vriendenkring, naar de les gaan, me bezig houden met een enorme administratieve rompslomp, me niet op mijn gemak voelen bij mijn Indische vrienden thuis, nieuwe mensen leren kennen en het tevergeefs zoeken naar een geschikte flat in een Indiase metropool zoals Delhi is helemaal niet gemakkelijk… Bovendien mis ik thuis, mijn vrienden en vooral mijn ouders, broers en zus… Iets wat ik nooit eerder heb gevoeld, of toch niet in deze mate. Vrienden zijn ‘vervangbaar’, familie niet zo echt… En ook India lijkt me plots (hou je vast) niet meer zo te boeien… Ik heb weinig vrienden in New Delhi en deze metropool is toch wel verschillend van Bombay of Bangalore en zeker en vast van ruraal India… Deze stad heeft een historische geschiedenis en bestaat uit tientallen kleine historische dorpen aan elkaar geregen door talloze nieuwe woonwijken… Geheel Zuid-Delhi is nu een bouwwerf met de bouw van de Metro en de sfeer in Delhi is ruwer, minder hartelijk, (op een manier) conservatiever en het klimaat minder optimaal (is nu superheet en vochtig). Ook alle negatieve zaken die ik altijd in India erkent heb maar min of meer accepteerde, wil ik nu precies niet zo gemakkelijk aannemen… Ik probeer maar vind het moeilijk om de oorzaak van mijn twijfels te achterhalen. Ik ben hier komen studeren met de bedenking hier te blijven wonen na mijn studies… Als India me niet meer bevalt, kan ik deze studies ook maar beter laten vallen en terug naar huis keren… Deze twijfels en bedenkingen kwamen de afgelopen weken keer op keer terug en werden met de dag sterker. Ik ben dus mezelf wat kwijt… Terwijl alles een maand geleden nog zo zeker, rooskleurig en toekomstgericht was, is er nu één grote twijfel over wat komen zal…
Ik heb dan maar actie ondernomen om mezelf wat tijd en ruimte te gunnen. Ik heb mijn zoektocht naar een geschikte flat (tijdelijk) opgezegd, heb het huis van mijn vrienden verlaten en heb een superdure flat gehuurd in een poshe wijk dichtbij JNU. Ik heb het er persoonlijk erg moeilijk mee zo’n luxueus leventje te leiden in een land waar 30% van de bevolking onder de armoede grens leeft. Maar waar trek je zo’n grens… Hoe ver ga je in het jezelf veroorloven van luxe? Wanneer wordt iets decadent? Het is uiteraard maar voor 1 of 2 maand. Zo kan ik me eindelijk beginnen concentreren op mijn studies, kan ik af en toe koken en ben ik op mijn gemak om goed te kunnen uitmaken hoe het nu verder moet met mijn jonge leventje.
Mijn gezondheid is redelijk goed. Heb wel al een voedselvergiftiging achter de rug en ben ook bijzonder strict in mijn voedselkeuzes. Zo eet ik bijna niet meer in restauranten, enkel nog op de universiteit en ‘thuis’. Ook dan heb ik af en toe probleemkes met die darmpjes van me… Allergieen en eczema verdwijnen niet, delhi is zuid-India niet, niet zo sub-tropisch …
Ja, de meisjes zijn super schattig (waaronder mijn klasgenootjes). Ja, ook een aantal jongens. En nee, ik heb nog geen vriendinnetje…
Mijn Hindi is beter dan ooit en al mijn mede-studenten zijn compleet verrast wanneer ik hen in het Hindi aanspreek… Maar ik heb nog veel te leren (als ik hier blijf tenminste)…
Geniet nog van de laatste week van augustus…
Lieve groeten uit Safdarjung Enclave, New Delhi…
Volhouden Pieter, net zoals jij de laatste dagen al een beetje Indiër was op W&W en ik mij niet aan jou kon aanpassen:) zal jij nu last hebben van Belg te zijn tussen wat je echt Indiërs mag noemen.
Ik wens je veel sterkte en studiegenot en dat het bier rijkelijk mag vloeien in goede en kwade dagen, wij drinken met je mee.(grapje) Koen
Ja,
Je lijkt vooral last te hebben van enerzijds grote idealen, anderzijds een realiteit die daar niet aan beantwoordt. Toch denk ik, ervaringsgericht als ik ben, dat de realiteit en deze te ondergaan, uiteindelijk de meest verrijkende ervaring is die een mens kan meemaken. Natuurlijk maakt je dat bij wijlen wat stuurloos en lijken doelen dan wat minder duidelijk, maar het leert je ook om content te zijn met je eigen en andermans beperkingen. Misschien heb je wel wat aan mijn eigen levensdevies ‘het moet niet altijd plezant zijn’.
Voor de rest denk ik dat je jezelf veel meer tijd moet gunnen om een beetje nieuwe thuis te vinden. Enfin, ik ben ervan overtuigd dat je je binnen een paar maanden al wel meer in je sas zal voelen. Dat je daarbij misschien mentaal anders over dingen gaat denken en van alles zult doen wat je vroeger niet had gewild, lijkt me logisch. Je zal jezelf nog wel een paar keer tegenkomen. Vergeet tenslotte ook niet dat je voor een groot stuk bent wat je omgeving is.
En vergeet vooral ook niet om nog wat pure pret te hebben.
Groeten
Patrick
Een mailtje…